belpotter.by
BY | RU | PDA | RSS
БелPotter Книги Фильмы Игры Медиа Магазин
Belpotter.by: быть или не быть?
Не оставайтесь равнодушными!
Выскажите свое мнение!

 '    '.  - 19.11.2010

HPDH: Пераклад раздзела #11

Раздзел 11. Подкуп

Калі Крычару ўдалося выратавацца з возера, якое кішыць Імферыямі, то. Гары быў упэўнены, прывесці Мундунгуса праз некалькі гадзін не з’яўлялась бы для яго цяжкасцю, таму ён усю раніцу боўтаўся ў стане моцнага чакання. Тым не менш, Крычар не вярнуўся ні ў ту раніцу, ні нават у той вечар. Пасля надыходу цемры, Гары пачуваўся прыгнечана і заклапочана. Герміёна беспаспяхова спрабавала накласці мноства заклёнаў Трансфігурацыі на вячэру, якая складалася ў асноўным з запляснелага хлаба, але нічога не дапамагло.
Крычар не вяртаўся ні на наступны дзень, ні праз дзень. Затое два чалавека ў мантыях з’явіліся на плошчы, каля хаты нумар 12 і заставаліся там ноччу, пільнагледзячы ў накірунку хаты, якую яны не маглі бачыць.
- Я ўпэўнены, што гэта Пажыральнікі Смерці, - вымавіў Рон, пакуль ён, Гары і Герміёна глядзелі з вокнаў гасцінай. – Мяркую, яны ведаюць, што мы тут?
- Я так не думаю, – адказала Герміёна, хоць і выглядала напалохана. – Інакш бы яны паслалі за намі Снэгга, хіба не так?
- А ты не лічыш, што ён ужо пабываў тут і яго язык звязаны заклёнам Грума? – спытаў Рон.
- Так, - пагадзілася Герміёна. – Інакш ён распавёў бы ім шмат падрабязнасцяў таго, як сюды прабрацца, ты не лічыш? Але яны, нібы спрабуюць заспець наша з’яўленне. У канцы-канцоў, яны ведаюць, што Гары атрымаў у спадчыну гэтую хату.
- Адкуль яны… - пачаў Гары.
- Завяшчанні чараўнікоў даследуюцца Міністэрствам, памятаеш? Яны пазналі, што Сірыўс завяшчаў табе гэтае месца.
Прысутнасць Пажыральнікаў Смерці каля хаты, узмавцніла злавесны настрой. Яны ні чулі ні слова з-за сцен Плошчы Грымма 12 з часу з’яўлення Патронуса містэра Уізлі, і гэта напружанне пачало адбівацца на іх. У клапатлівага і раздражняльнага Рона з’явілася дзіўная звычка гуляць з Дэлюмінатарам у кішені; гэта моцна раз’ярала Герміёну, якая бавіла час у чаканні Крычара, вывучаючы “Байкі Барда Бідла” і не была ўдзячна таму, што святло пастаянна міргала, уключаючыся і выключаючыся.
- Ты калі-небудзь спыніш гэта? – закрычала яна на трэці вечар адсутнасці Крычара, калі святло зноў знікла з гасцінай.
- Выбач, выбач! – кінуў Рон, пстрыкаючы Дэлюмінатарам і вяртаючы святло. – Я не ведаю, чаму я гэта раблю!
- Так што, ты не можаш знайсці ніякага карыснага занятку?
- Якога, чытання дзіцячых баек, напрыклад?
- Дамблдор пакінуў мне гэтую кнігу, Рон…
- І ён пакінуў мне Дэлюмінатар, магчыма чакаючы, што я буду яго выкарыстоўваць!
Не ў сілах вынесці лаянку, Гары выслізнуў з пакоя, не заўважны імі. Ён накіраваўся ўніз, у старану кухні, якую ён наведваў таму, што быў упэўнены: Крычар, хутэй за ўсё, з’явіцца ў гэтым месцы. На паўдарогі ўніз па лесвічнаму пралёце, які вядзе ў гасціную, ён пачуў лёгкае паляпванне па дзвярах, затым металічныя пстрычкі і ляск ланцужка.
Кожны нерв у яго целе, здавалася, туга нацягнуўся. Ён выцягнуў палачку, кінуўся ў цень каля адсечаных галоў эльфаў і стаў чакаць. Дзверы адкрыліся: ён убачыў квадрацік зіготкага святла ад лямпы знадворку, затым фігура ў мантыі павольна ступіла ў залу і зачыніла за сабой дзверы. Няпрошаны осць ступіў наперад, і голас Гума спытаў: “Северус Снэгг?”. Затым фігура пылу вырасла з іншага канца залы і накінулася на яго, паднімаючы сваю мёртвую руку.
- Нэта не я забіў цябе, Альбус, - сказаў ціхі голас.
Заклён быў знят: пыльная фігура зноў падарвалася, і стала немагчыма адрозніць таго, хто прыйшоў у шчыльным шэрым воблаку, якое яна пакінула ззаду.
Гары паказаў палачкай у яго цэнтр:
- Не рухайцеся!
Ён забыў аб партрэце місіс Блэк. Пры гуку яго крыку, фіранкі, якія завалі яе партрэт, адляцелі, і яна пачала крычаць:
- Брудакроўкі і паўкроўкі зганьбаваюць маю хату!..
Рон і Герміёна з шумама спусціліся на пралёт па лесвіцэ і ўсталі за спіной Гары, наставіўшы, як і ён, палачкі на незнаёмага мужчыну, які стаяў ў пярэднім пакоі з паднятымі рукамі.
- Прыцішце ваш запал, гэта я Рэмус!
- О, слава нябёсам, - слаба вымавіла Герміёна, у гэты раз перакладаючы палачку на місіс Блэк; з раптоўным шумам фіранкі зачыніліся і наступіла цішыня. Рон вельмі нізка апусціў сваю палачку, але Гары не зрабіў гэтага:
- Пакажыся! – сказаў ён у адказ.
Люпін прайшоў наперад, у прамяні святла ад лямпы, са ўсё яшчэ паднятымі ў знак капітуляцыі рукамі:
- Я – Рэмус Джон Люпін, пярэварацень, таксама вядомы як Лунацік, адзін з чатырох стваральнікаў карты Марадзёраў, жанаты на Німфадоры, якую звычыйна ўсе завуць Тонкс, я навучыў цябе выпускаць Патронуса, Гары, які прымае форму самца аленя.
- Усё добра, - прагаварыў Гары, апускаючы палачку. – Але мне ж трэба было праверыць, ці не так?
- Як ваш былы настаўнік па абароне ад цёмных мастацтваў, я цалкам згодзен з тым што вы павінны былі праверыць. Рон, Герміёна, вы не павінны былі так хутка паніжаць сваю абарону.
Яны збеглі з лесвіцы да яго. Загорнуты ў тоўстую дарожную мантыю, ён выглядаў стомленым, але задаволеным магчымасцю ўбачыць іх.
- Такім чынам, ніякіх слядоў Северуса? – спытаў ён.
- Не, - пакачаў галовой Гары. – Што адбываецца? Усё ў парадку?
- Так, - адказаў Люпін. – Але за намі назіраюць. На плошчы стаіць парачка Пажыральнікаў Смерці…
- Мы ведаем…
- Мне прыйшлося аппарыраваць вельмі акуратна, прама на верхнюю ступеньку перад дзвярамі, каб быць упэўненым, што яны не заўважаць мяне. Яне не могуць ведаць, што ты тут, прынамсі, я ўпэўнены, што ў іх значна больш людзей у іншых месцах; яны перакопваюць усё, што мае хоць нейкае станаўленне да цябе, Гары. Давайце спусцімся ўніз, мне трэба многае распавесці і я жадаю ведаць, што здарылася пасля таго, як вы пакінулі Нару.
Яны спусціліся ў кухню, дзе Герміёна наставіла палачку на камінную рашотку. Полымя разгарэлася неадкладна: яно стварала ілюзію камфорту ў сценах з суцэльнага каменя і адлюстроўвалася ў доўгім драўляным стале. Люпін выняў з дарожнай мантыі некалькі бутэлек з усладэлем, і яны прыселі.
- Я быў у горадзе тры дня назад, але тады мне прыйшлося адрывацца ад Пажыральніка Смерці, які пераследваў мяне, - пачаў Люпін. – Такім чынам, вы адразу накіраваліся сюды прама пасля вяселя?
- Не, - запярэчыў Гары. – Спачатку мы сутыкнуліся з парачкай Пажыральнікаў Смерці ў кафэ на Тоттнэм-Корт-Роўд.
Ад нечаканасці Люпін выплюхнуў перад сабой амаль увесь усладэль:
- Што?
Яны растлумачылі, што адбылося. Калі яны закончылі, Люпін выглядаў ашаломленым:
- Але як яны знайшлі вас так хутка? Аппарыруюшчага немагчыма адсачыць, калі сачэнне не вядзецца з месца яго знікнення.
- Але ж не падобна было, што яны проста прагульваліся па Тоттнэм-Корт-Роўд у гэты час, ці не так?
- Мы задаваліся пытаннем, - асцярожна вымавіла Герміёна. – ці можа След усё яшчэ застацца на Гары?
- Гэта немагчыма, - неадкладна адказаў Люпін, Рон выцягнуўся і Гары адчуў моцнае палягчэнне. – Акрамя ўсяго астатняга, яны бы сапраўды ведалі, што Гары знаходзіцца тут, калі бы на ім усё яшчэ быў След, верна? Але я не разумею, як яны адсачылі вас да Тоттнэм-Корт-Роўд, вось, што хвалюе, сапраўды хвалюе.
Ён выглядаў устрывожаным, але гэтае пытанне, па меркаванні Гары, магло пачакаць.
- Распавядзі нам, што здарылася пасля таго, як мы пакінулі Нару, мы нічога не чулі з тых часоў, як бацька Рона сказаў нам, што сям’я ў бяспецы!
- Ну, Кінгслі выратаваў нас, - павольна прагаварыў Люпін. – Дзякуючы яго папярэджанню большасць госцяў змаглі дэзаппарыраваць, перш чым яны прыбылі…
- Яны былі Пажыральнікамі Смерці, або людзьмі Міністэрства?
- І тымі, і іншымі, але ў сваіх намерах і мэтах яны цяпер цалкам аднолькавыя, - адказаў Люпін. – Іх было каля тузіна, але яны не ведалі, што ты быў там, Гары. Артур чуў слух, што яны спрабавалі выкатаваць іваё местазнаходжанне ў Скрымджара, перш чым забілі яго, і калі гэта праўда, то ён цябе не выдаў.
Гары паглядзеў на Рона і Герміёну, іх твары выяўлялі сумесь шоку і падзякі, якую ён адчуў. Яму ніколі не падабаўся Скрымджар, але калі тое, што казаў Люпін з’яўлялася праўдай, апошнім яго дзеяннем была спроба абараніць Гары.
- Пажыральнікі Смерці абшукалі Нару зверху дадолу, - працягнуў Люпін. – Яны знайшлі ўпіра, але не захацелі да яго набліжацца. – Тады яны гадзінамі распытвалі тых з нас, хто застаўся. Яны спрабавалі атрымаць імфармацыю аб табе, Гары, але, вядома, ніхто, акрамя Ордэна не ведаў, што ты быў там. У той час, пакуль яны руйнавалі вяселле, вялікая колькасць Пажыральнікаў Смерці абыходзіла кожную хату ў краіне, звязанай з Ордэнам. Ніякіх Смерцяў, - дадаў ён хутка, апярэджваючы пытанне. – але яны былі грубыя. Яны спалілі хату Дзедалуса Дыгла, але, наколькі ты ведаеш, яго там не было, і выкарысталі заклён Круцыятус на сям’і Тонкс. Зноў жа спрабуючы вызначыць, куды ты дзеўся пасля таго, як жыў і іх. Яны ў парадку – узрушаныя, вядома, але ў астатнім – нармалёва.
- Пажыральнікі Смерці прарваліся праз усе гэтыя загараджальныя заклёны? – спытаў Гары, успамінаючы, наколькі “эфектыўнымі” яны былі ўначы, калі ён разбіўся ў садзе бацькоў Тонкс.
- Табе прыйдзецца зразумець, Гары, што Пажыральнікі Смерці цяпер маюць усю магутнасць Міністэрства на сваёй старане, - уздыхнуў Люпін. – У іх ёсць права на накладанне жорсткіх заклёнаў без страху індэнтыфікацыі або арышту. Ім атрымалася абыйсці ўсе ахоўныя заклёны, якія мы насылалі супраць іх, і акрамя таго, яны абсалютна адкрыта заяўлялі аб прычыне свайго прыходу.
- І яны не спрабуюць даць апраўданне таму, што выпытваюць месцазнаходжанне Гары ў людзей? – спытала Герміёна нізкім голасам.
- Ну… - вымавіў Люпін. Ён секунду вагаўся, затым усёткі выняў складзены выпуск “Штодзеннага Прарока.”
- Вось, - паказаў ён, паклаўшы яго на стол перад Гары. – Рана або позна ты ўсё роўна бы пазнаў. Апраўданне тваіх праследавальнікаў.
Гары разгарнуў газету. Яго велізарны твар на фатаграфіі запаўняў ўсю першую старонку. Ён прачытаў загаловак над ім:
АДШУКВАЕЦЦА ДЛЯ ІНТЭРВ’Ю
АБ СМЕРЦІ АЛЬБУСА ДАМБЛДОРА
Рон і Герміёна зараўлі ад абуранасці, але Гары маўчаў. Ён адклаў газету ў бок, яму не жадалася чытаць далей. Ён ведаў, пра што будзе ў артыкуле. Ніхто іншы, як той, хто быў на вяршыні вежы, калі Дамблдор памёр, мог ведаць, хто на самай справе забіў яго, і, як распавяла чарадзейнаму міру Рыта Скіттар, Гары бачылі як ён ўцякаў з гэтага месца секундай пазней пасля падзення Дамблдора.
- Мне вельмі шкада, Гары, - прагаварыў Люпін.
- Дык Пажыральнікі таксама кантралююць і “Штодзённы Прарок”? – з лютасцю спытала Герміёна.
Люпін кіўніў.
- Але людзі ж разумеюць, што на самай справе адбываецца?
- Пераварот быў гладкім і практычна ціхім, - занепакоена адказаў люпін. – Афіцыйнае прыкрыццё яго забойства – сыход у адстаўку, яго падмяніў Піўс Сікнесс, які знаходзіцца пад дзеяннем заклёна Імперыўс.
- Чаму жа Валан дэ морт не абвясціў сябе Міністрам Магіі? – спытаў Рон.
Люпін засмяяўся.
- Яму не трэба гэта, Рон. На самай справе ён з’яўляецца Міністрам, але чаму ён павінен сядзець у міністэрскім крэсле? Яго марыянетка, Сікнесс, клапоціцца аб паўсядзённых справах, даючы Валан дэ морту волю ў павелічэнні яго наплыву на Міністэрства.
Як і трэба было чакаць, шматлікія людзі зразумелі, што адбылося: упалітыцы Міністэрства за апошнія два дня адбыліся занадта сур’ёзныя змены, шматлікія шэпчуцца аб тым, што за гэтым можа стаяць Валан дэ морт. Але, паміж тым, вось дзе ісціна: яны шэпчуць. Яны баяцца спадзявацца сябар на сябра, не ведаючы, каму верыць, яны баяцца адкрыта выказваць сваё меркаванне, баючяся, што іх падазроны верныя і іх сем’і пад прыцэлам. Так, валан дэ морт вядзе вельмі разумную гульню. Абвяшчэнне сябе Міністрам, парадзіла бы адкрытае супрацьстаянне. Застаючыся замаскіраваным, ён парадзіў замешанне, няўпэўнасць і страх.
- І гэтыя сур’ёзныя змены ў палітыцы Міністэрства, - выказаў здагадку Гары. – Уключаць настройванне света чараўнікоў супраць мяне, замест Валан дэ морта?
- Так, гэта іх чатка, - зноў уздыхнуў Люпін. – І гэта завяршальная рыска. Цяпер, калі Дамблдор памёр, ты – Хлопчык, Які Выжыў – павінен быў стаць сімвалам і аб’яднальнай кропкай любога супраціўлення Валан дэ морту. Але прапанаваўшы, што ты маеш дачыненне да смерці старога, Валан дэ морт не толькі павялічыў кошт за тваю галаву, але і пасеяў сумненне і страх тых, хто бы мог бы абараніць цябе. А паміж тым, Міністр пачаў рух супраць Магланароджаных, - Люпін паказаў на “Штодзённы прарок”. – Паглядзі на другой старонцы.
Герміёна перагортвала старонкі з той жа агідай, з якой яны трымала Сакрэты Цёмных Мастацтваў.
- “Камісія па рэгістрацыі магланароджаных!”
- зычытала яна ў слых.
- “Міністар Магіі праводзіць апытанне так званых “магланароджаных”, каб лепш зразумець, адкуль яны сталі ведаць магічныя тайны.
Нядаўняе даследаванне, прадпрынятае Аддзелам Тайнаў адкрыла, што магія можа перадавацца толькі з пакалення ў пакалення Чараўнікоў. Пры адсутнасці пэўнага чарадзейнага радаводу, такім чынам, так званыя “магланароджаныя” хутчэй за ўсё атрымалі магічную сілу шляхам крадзяжу або насілля.
Міністр вырашыў вынішчыць гэтых узурпатаў магічнай сілы, і разаслаў кожнаму так званаму “магланароджанаму” запрашэння на гутарку ў нядаўна створанай Камісіі па рэгістрацыі магланароджаных”.

- Людзі не дадуць гэтаму здарыцца, - выказаўся Рон.
- Гэта адбываецца, Рон, - адказаў Люпін. – На магланароджаных вядзецца аблава, пакуль мы гаворым.
- Але як, яны лічаць, можна выкрасці магію? – спытаў Рон. – Гэта вар’яцтва, калі бы можна было красці магію, то нідзе не было ніякіх сквібаў, няўжо не так?
- Я ведаю, - адказаў Люпін. – Як бы то ні было, пакуль чалавек не дакажа, што мае хоць аднаго чараўніка ў радні, зараз лічыцца, што ён набыў магічную сілу незаконным шляхам і павінен панесці пакаранне.
Рон кінуў погляд на Герміёну, затым сказаў:
- Што калі чыстакроўныя і паўкроўныя чараўнікі аб’яднаюцца ў сям’ю? Я буду ўсім казаць, што Герміёна – мая кузена…
Герміёна накрыла руку Рона сваёй і сціснула яе.
- Дзякуй, Рон, але я не магу дазволіць табе…
- У цябе не застанецца выбару, – люта сказаў Рон, таксама сціскаючы яе руку. – Ты вывучыш маё фамільнае дрэва так, што зможаш адказаць на ўсе пытанні па ім.
Герміёна слаба ўсміхнулася.
- Рон, паколькі мы знаходзімся ў бегах з Гары Потарам, чараўніком, які знаходзіцца ў пошуках, я не думаю, што гэта мае значэнне. Калі бы я вярнулася ў школу, усё было бы па-іншаму. А якія планы ў Валан дэ морта на Хогвартс? – спытала яна ў Люпіна.
- Наведванне цяпер абавязкова для кожнай юнай ведзьмы і чараўніка, - адказаў ён. – Гэта было абвешчана ўчора. Гэта істотная змена, таму што раней яно ніколі не было абавязковым. Вядома, практычна кожная ведзьма або чараўнік у Брытаніі навучаліся ў Хогвартсе, але іх бацькі мелі права навучаць іх дома або пасылаць за мяжу, калі яны аддавалі перавагу. Такім чынам, у Валан дэ морта будзе перад вачамі ўся папуляцыя чараўнікоў, з юнага ўзросту. Гэта, да таго ж, з’яўляецца яшчэ адным сродкам адсявання магланароджаных, паколькі студэнтам павінен прысвойвацца Статут Крыві – пасведчанне таго, што яны даказалі Міністру іх магічнае паходжанне – перш, чым ім дазваляецца наведваць заняткі.
Гары адчуў сябе саслабленым і злым: у гэтае імгненне ўсхваляваныя аддзінаццацігодкі, павінна быць, выбудоўвалі чаркі новых кніг заклёнаў, не асцерагаючыся, што яны могуць ніколі не ўбачыць Хогвартс, роўна як і сваі сем’і.
- Гэта… гэта… - ён мармытаў, спрабуючы знайсці словы, якія справядліва адпавядалі бы жаху яго думак, але Люпін ціха перапыніў яго:
- Я ведаю, - Люпін імгненне вагаўся. – Я зразумею, калі ты не зможаш пацвердзіць гэта Гары, але Ордэн знаходзіцца пад уражаннем, што Дамблдор пакінуў табе паручэнне.
- Пакінуў, - адказаў Гары. – І Рон і Герміёна разам са мной выконваюць яго, ідуць са мной.
- Ці можаш ты прызнацца мне, у чым складаецца твая місія?
Гары паглядзеў у пакрыты раннімі маршчынамі твар, абрамлены густымі, але сіваватымі валасамі, і вельмі жадаў адказаць па-іншаму:
- Я не магу, Рэмус, мне вельмі шкада. Калі Дамблдор не сказаў табе, я думаю, што і я не магу.
- Я меркаваў, што ты гэта скажаш. – уздыхнуў Люпін, выглядаўшы расчараваным. – Але ямагу быць цябе карысны. Ты ведаеш, хто я такой і на што я здольны. Я бы мог пайсці з вамі і забяспечыць абарону. Вам бы нават не прыйшлося казаць мне, што вы на самай справе збіраецеся зрабіць.
Гары сумняваўся. Гэта была вельмі зманлівая прапанова, хоць ён не мог прадставіць, як бы яны змаглі трымаць сваю задачу ў сакрэце ад Люпіна, калі бы ён быў з імі ўвесь час.
Герміёна, паміж тым, выглядала збянтэжанай.
- А як наконт Тонкс? – спытала яна.
- Што з ёй? – перапытаў Люпін.
- Ну… - нахмурылася Герміёна. – Ты жанаты! Што яна думае аб гэтай ідэі паходу з намі?
- Тонкс будзе ў абсалютнай бяспецы, - запэўніў Люпін. – Яна будзе ў хаце сваіх бацькоў.
У тоне Люпіна было нешта дзіўнае, ён быў практычна халодным. Нешта дзіўнае было і ў ідэі зняволення Тонкс у хаце бацькоў; яна, урэшце рэшт, была членам Ордэна і, наколькі Гары ведаў, наўрад ці жадала быць заложніцай абставін.
- Рэмус, - няўпэўнена вымавіў Гары. – Усё… добра… ты ведаеш – паміж табой і…
- Усё добра, дзякуй. – шматзначна адказаў Люпін.
Герміёна паружавела. Запанавала кароткая паўза, нацянутая і няспрытная, затым Люпін, набраўшы паветра ў грудзі быццам збіраўся сказаць нешта непрыемнае, прамовіў:
- У Тонкс будзе дзіця.
- О, як выдатна! – завішчала Герміёна.
- Цудоўна! – з запалам сказаў Рон.
- Віншую, - ціха сказаў Гары.
Люпін усміхнуўся фальшывай усмешкай, больш падобнай на грымасу, затым працягнуў:
- Ну… Вы прынімаеце маю прапанову? Ці стане троіца чацвёркай? Я не магу паверыць, што Дамблдор не ўсваліў бы гэтага, ён назначыў мяне вашым настаўнікам па Абароне ад Цёмных Мастацтваў, у рэшце рэшт. І я, павінен сказаць, упэўнены, што мы сутыкнёмся з магіяй, з якой мы ніколі не сустракаліся і не ўяўлялі.
Рон і Гкрміёна паглядзелі на Гары.
- Проста… давай-ка ўдакладнім, - сказаў ён. – Ты жадаеш пакінуць Тонкс у бацькоў і пайсці з намі?
- Яна там будзе ў бяспецы, яны дагледзяць за ёй, - сказаў Люпін. Яго довады не адрозніваліся пераканаўчасцю. – Гары, я ўпэўнены, Джэймс бы вельмі жадаў, каб я быў з табой.
- Ну, - павольна сказаў Гары, - а я не ўпэўнены. Я ўпэўнены хутчэй, што мой бацька пацікавіўся бы, чаму ты не жадаеш быць з уласным дзіцем, наогул-то.
Люпін збляднеў. У кухні стала халадней градусаў на 10. Рон аглядаўся вакол з такім выглядам, нібы для яго было жыццёва важна запомніць кожную дэталь у пакоі. Герміёна глядзела то на Гары, то на Люпіна.
- Вы не разумееце, - нарэшце сказаў Люпін.
- Тады растлумач, - сказаў Гары.
Люпін праглынуў.
- Я здзейсніў недаравальную памылку, ажаніўшыся на Тонкс. Я зрабіў гэта з лепшых штуршкоў, але з тых часоў аб гэтым шкадую.
- Зраземела, - сказаў Гары. – Што ты жадаеш кінуць яе і дзіцяці і ўцячы з намі.
Люпін ускочыў на ногі: яго крэсла звалілася назад, а сам ён паглядзеў на іх такім лютым поглядам, што ўпершыню Гары ўбачыў цень ваўка на гэтым чалавечым твару.
- Вы не разумееце, што я зрабіў са сваёй жонкай і яшчэ не народжаным дзіцем? Я не павінен быў на яе жаніцца, я зрабіў яе ізгоем!
Люпін піхнуў перавернутае крэсла.
- Вы бычылі мяне толькі ў Ордлэне і пад абаронай Дамблдора ў Хогвартсе! Вы не ведаеце, у якім свеце большасць чараўнікоў бачаць такія стварэнні, як я! Калі яны пазнаюць аб маёй хваробе, яны перастаюць са мной размаўляць! Вы не бачыце, што я нерабіў? Нават яе ўласнай сям’і наш брак агідны, якія бацькі пажадаюць дочкі жаніцьбы на пярэваратні? А дзіця… дзіця…
Люпін схапіўся за валасы, ён выглядаў звар’яцелым.
- Мая парода звычайна не размножваецца! Ён будзе, як я, я ўпэўнены… як я магу прабачыць сам сябе, калі я свядома перадаў сваю ўлічасць нявіннаму дзіцяці? І калі ён цудам акажацца не такім, як я, то яму будзе лепш у сто разоў без бацькі, якога ён павінен сарамаціцца!
- Рэмус! - прашаптала Герміёна са слёзамі на вачах. – Не кажы так. Як можа любое дзіця сарамаціцца цябе?
- Не ведаю, Герміёна, - сказаў Гары. – Мне бы было сорамна.
Гары не ведаў, адкуль прыйшла гэтая лютасць, але яна прымусіла яго ўстаць на ногі. Люпін выглядаў так, як быцца Гары стукнуў яго.
- Калі новы рэжым думае, што магланароджанаыя дрэнныя, - сказаў Гары, - што яны зробяць паўпярэваратню, чый бацька ў Ордэне? Мой юацька памёр, спрабуючы абараніць маму і мяне, і ты лічыш, што ён сказаў бы цябе кінуць твайго дзіця і адправіцца з намі ў прыгоду?
- Як ты смееш? – сказаў Люпін. – Гэта не смага небяспекі або асабістай славы, як ты смееш прапаноўваць такую…
- Я думаю, што ты адчуваеш сябе трохі падшыванцам, - сказаў Гары. – Табе бы жадалася быць на месцы Сірыўсу.
- Гары, не! – умольвала яго Герміёна, але ён працягваў з нянавісцю глядзець ва ўзлаваны твар Люпіна.
- Я бы ніколі ў гэта не паверыў, - сказаў Гары. – Чалавек, які навучыў мяне дужацца з Дзяментарамі – баязлівец.
Люпін дастаў сваю палачку так хутка, што Гары ледзь паспеў дакрануцца да сваёй, быў гучны ўдар, і ён адляцеў назад, як быццам яго пхнулі; у той момант, калі ён стукнуўся аб кухоннай сценцы і саслазіў на падлогу, ён мімаходам убачыў след плашча Люіпіна, які знікаў ў дзвярах.
- Рэмус, Рэмус, вярніся! – крычала Герміёна, але Люпін не адказаў. Праз хвіліну яны пачулі, як зачыніліся ўваходныя дзверы.
- Гары! – завыла Герміёна. – Як ы мог?
- Гэта было лёгка, - сказаў Гары. Ён устаў і мог пачуць, як апухае шышка на руцэ ў тым месцы, дзе ён стукнуўся аб сцяну. Ён усё яшчэ дрыжаў ад лютасці.
- Не глядзі на мяне так! Адгыркнулася Герміёна.
- Вось толькі гэтага не трэба, - прагыркаў Рон.
- Не, не, мы не павінны пасварыцца, - сказала Герміёна, становячыся паміж імі.
- Ты не павінен быў казаць гэтага Люпіну, - сказаў Рон Гары.
- Это павінна было з ім здарыцца, - сказаў Гары. Разрозненыя вобразы пранасіліся ў яго галаве: Сірыўс, які падае ў арку, пераможаны Дамблдор у паветры, выбліск зялёнага святла і голас яго маці, маленне аб літасці…
- Бацькі, - сказаў Гары. – Не павінны пакідаць сваіх дзяцей, толькі… толькі калі ім не прыйшлося гэта зрабіць.
- Гары, - сказала Герміёна, працягваючы руку ў знак суцяшэння, але ён адпіхнуў яе і адышоў, гледзячы на агонь, разведзены Герміёнай. Ён аднойчы казаў з Люпіным скрозь гэты камін, шукаючы праўду аб Джэймсе, і Люпін суцешыў яго. Зараз хмучаны твар Люпіна паўстаў перад ім. Ён адчуў балеснае раскаянне. Ні Рон, ні Герміёна не казала, але Гары быў упэўнены, што яны глядзяць сябар на сябра за яго спіной, маючы зносіны без слоў. Ён разгарнуўся і злавіў іх на тым, што яны хутка адвярнуліся сябар ад сябра.
- Я ведаю, што не павінен быў назызваць яго баязліўцам.
- Не, не павінен быў, - адразу жа сказаў Рон.
Але ён паводзіў сябе так.
- Усё роўна… - сказала Герміёна.
- Я ведаю. Але калі гэта прымусіць яго вярнуцца да Тонкс, то яно каштавала таго, ці не так?
У яго голасе гучала надзея. Герміёна выглядала спачуваючай, Рон відавочна быў няўпэўнены. Гары паглядзеў на свае ногі, думаючы аб сваім бацьку. Падтрымаў бы ён яго ў тым, што ён сказаў Люпіну, або быў бы злы ад таго, як яго сын абыходзіцца з яго старым сябрам.
Ціхая кухня, здавалася, гудзела ад нядаўняй сцэны, адчувалася, што Рон і Герміёна яшчэ не выказаліся. “Штодзённы Прарок”, куплены Люпіным, усё яшчэ люжаў на стале. Гары ў газеце глядзеў на столь.
Ён сеў, адкрыў газету наўздагад і прыкінуўся, што чытае. Ён не мог падабраць словы, яго галава яшчэ была забіта сваркай з Люпіным. Ён быў упэўнены, што Рон і Герміёна з іншага боку Прарока вярнуліся да свайго нямым зносінам.
Ён гучна перавярнуў старонку, і са старонкі літаральна выскачыла імя Дамблдора. Мінула два або тры імгненні, перш чым ён зразумеў сэнс фатаграфіі, на якой была намалявана сям’я. Пад фатаграфіяй былі словы: Сям’я Дамблдораў, злева направа: Альбус, Персівал, які трывае нованароджаную Арыяну, Кендра і Аберфорт.
Яна прыцягнулаяго ўвагу, Гары аглядзеў малюнак больш акуратна. Бацька Дамблдора, Персівал, быў сімпотным мужчынам з вачамі, якія, здавалася, бліскацелі нават на выцвілай фатаграфіі. Маленькая Арыяна была трохі больш баханкі хлебе і знешне нічым не адрознівалася ад бацькі. У яе мамы, Кендры, былі бліскучыя чорныя валасы, завязаныя ў хвост. У яе твару было нешта асаблівае. Гары падумаў аб фатаграфіях карэнных Амерыканцаў, калі ён глядзеў на цёмныя вочы, высокія скулы, прамы нос, правільна складзеыя рысы твару, а пад імі – шаўковая сукенка з высокім каўняром. Альбус і Аберфорт былі апранутыя ў аднолькавыя карункавыя курткі, і ў іх былі аднолькавыя прычоскі да плечаў. Альбус выглядаў старэй на некалькі гадоў, але абодва хлопчыка былі вельмі падобныя, гэта відівочна было да таго, як нос Альбуса быў зламаны і ён пачаў насіць акуляры.
Сям’я выглядала шчаслівай і нармальнай, ціхамірна ўсміхаючыся газеце. Рука Арыяны высунулася з яе пялёнкі. Гары ўбачыў загаловак над фатаграфіяй:
ЭКСКЛЮЗІЎНАЯ ВЫТРЫМКА З БІЯГРАФІІ АЛЬБУСА ДАМБЛДОРА ЯКАЯ ХУТКА БУДЗЕ ВЫДАДЗЕНА
Аўтар Рыта Скіттар

Думаючы, што гэта наўрад ці прымусіць яго адчуваць сябе горш, чым ён ужо сябе адчуваў, Гары пачаў чытаць:

- Ганарлівая і фанабэрлівая, Кендра Дамблдор не магла вынесці таго, каб застацца ў гэтым жорсткім міры шаблонаў і ярлыкоў пасля адданага галоснасці арышту яе мужа і зняволення яго ў Азкабан. Таму яна вырашыла парваць усе связі і пераселіцца ў Годрыкаву Лагчыну, вёску, якая пазней стане знакамітай з-за сцэны дзіўных уцёкаў Гары Потара ад Самі-Ведаеце-Каго.
Як створаны па шаблоне мір, Годрыкава Лагчына была хатай для мноства сем’яў чараўнікоў, але т.я. Кендра нікога з іх не ведала, яна дужалася бы з цікавасцю з нагоды злачынства яе мужа, з якім яна сутыкнулася ў вёсцы, дзе жыла раней. Неаднаразова даючы адпор дружалюбным візітам сваіх новых суседзяў-чараўнікоў, яна хутка зрабіла так, што ў справы яе сям’і ніхто не ўмешываўся.
- Зачыніла дэверы перад маім носам, калі я павітала яе пачкай дамашніх тартоў-качялкоў, - сказала Бацільада Багшот. – У першы год іх знаходжанне там, я бачыла толькі двух хлопчыкаў. Не ведала бы, што ў іх ёсць дачка, калі бы я не збірала Заўныўкі пры месяцовым святле той зімою, калі яны пераехалі, і я ўбачыла, як Кендра вяла Арыяну на задні двор. Правяла яе вакол лужка адзін раз, дужа трымаючы яе, потым павяла яе ўнутр. Нават і не ведаю, што думаць.
Здавалася, што Кендра думала, што яе пераезд у Годрыкаву Лагчыну быў выдатнай магчымасцюю, каб раз і назаўжды схаваць Арыяну, нешта, што яна, мусіць, планавала гадамі. Гэта быў узрушаючы час.
Але Арыяне ледзь споўнілася сем гадоў, калі яна бясследна знікла, а сем гадоў – гэта час у якім выяўляецца магія, калі яна прысутнічае, і з гэтым згаджаюцца шматлікія эксперты. Ніхто з тых, хто жыве цяпер не памятае, каб Арыяна дэманстравала хоць найменшыя прыкметы сваіх здольнясцяў. Таму ясна, здаецца, што Кендра вырашыла, што лепш схаваць існаванне сваёй дачцы, чым пакутаваць ад сораму ад прызнання таго, што яна нарадзіла сквіба. Пераезд ад сяброў і суседзяў, якія ведалі Арыяну, вядома, спрасціў бы іх становішча. Браты адказвалі на няспрытныя пытанні, як навучыла іх маці: “Мая сястра занадта хварая для школы”.
На наступным тыдні: Альбус Дамблдор у Хогвартсе. Прызы і прытворства.
Гары памыляўся: тое, што ён прачытаў, прымусіла яго адчуць сябе горш. Гары паглядзеў на фатаграфію відівочна шчаслівай сям’і. Гэта было праўдай? Як ён мог гэта пазнаць? Ён жадаў адправіцца ў Годрыкаву Лагчыну, нават калі Бацільда была не ў стане казаць з ім: ён жадаў наведаць месца, дзе ён і Дамблдор абодва страцілі тых, каго кахалі. Ён адпускаў газету, каб спытаць меркаванне Рона і Герміёны, калі аглушальны трэск рэхам аддаўся па кухні.
Упершыню за тры дня Гары забыў аб Крычару. Яго неадкладнай думкай было, што Люпін зноў уварваўся у пакой, і на дзель секунды, ён не звярнуў увагі на масу канечнасцяў, якія змагаліся і якія з’явіліся з паветра прама побач з яго крэслам. Ён паспяшаўся ўстаць наногі, у той час як Крычар паспрабаваў развязаць сябе і, нізка пакланіўшыся Гары, ён пракаркаў:
- Крычар вярнуўся з злодзеем Мундунгусам Флетчэрам, гаспадар.
Мундунгус ускарабкаўся ўверх і дастаў палачку, Герміёна, тым не менш, была занадта хуткая для яго.
- Экспелліармус!
Палачка Мундунгуса ўзляцела ў паветра, і яе злавілі Герміёна. Мундунгус з зварэяцелым поглядам пабег да лесвіцы. Рон злавіў яго за ногі і Мундунгус зваліўся на каменную падлогу, пасля чаго прычулася прыглушанае храбусценне.
- Шо? – закрычаў ён, спрабуючы вырвацца з “абдымак” Рона. – Шо я вам зрабіў, а? Паслалі сачыць за мной эльфа, шо вам трэба? Шо я зрабіў. Адвалі, ну-ка адчапіся…
- Ты не ў тым становішчы, каб жаліцца, - сказаў Гары. Ён кінуў газету ўбок, хутка перасёк кухню і ўстаў на калены перад Мундунгусам, які перастаў змагацца і выглядаў напалоханым. Рон, затыхаючыя, падняўся і ўбачыў, як Гары првставіў палачку прама да носу Мундунгуса. Той смярдзеў потам і тытунёвым дымам. Яго валасы і адзежа былі ў жудасным стане.
- Крычар просіць прабачыць яго за гэтак познюю дастаўку злодзея, гаспадар, - кракнуў эльф. – Флетчэр ведае, як зрабіць так, каб яго не злавілі, ведае шчыліны. Тым не менш, Крычар прыціснуў злодзея.
- Ты малайчына, Крычар, - сказаў Гары, і эльф нізка пакланіўся.
- Так, у нас ёсць да цябе ёсць некалькі пытанняў, - сказаў Гары Мундунгусу, які тут жа прыняўся крычаць.
- Я запанікаваў. Добра? Я наогул не жадаў нікуды ісці, без крыўд, я не выклікаўся паміраць замест цябе, а за мной гнаўся Сам-Ведаеш-Мацер-Яго-Хто, хто заўгодна бы на маім месцы драпануў. Я жа казаў, што не жадаў гэтага рабіць…
- Да тваёй звесткі, ніхто з нас адтуль не аппарыраваў, - сказала Герміёна.
- Ой, героі, паглядзіце на іх, толькі я нават выгляду не рабіў, што жадаў памерці…
- Нас не цікавіць, як ты збег і пакінуў Грума, - сказаў Гары, перасоўваючы палачку бліжэй да налітых крывёй вачэй Мундунгуса. – Мы ведалі, што тваёй шкуры нельга было давяраць.
- І чаго жа за мной ходзіць хатні эльф? Ці зноў пра кубкі будзеш пытаць? Няма ў мяне нічога, хаця можаш іх дастаць у…
- І не ў кубках справа, хоць ужо цяплей,- сказаў Гары. – Затыкніся і слухай.
Было так прыемна знайсці сабе занятак, і кагосьці, з каго можна было вывудзіць трохі праўды. Гары ўжо цёр палачкай пераноссе Мундунгуса, які касавурыўся на яе.
- Калі ты абчысціў хату ад усіх каштоўнасцей, што змог знайсці, - пачаў Гары, але Мундунгус зноў яго перабіў.
- Ды Сірыўсу і справы не было да гэтага барахла….
Прычулася хуткамоўка з лая, ляск, бліснула медзь, і з прыпадачным крыкам Крычар разбегся і са ўсяго размаху стукнуў Мундунгуса па галаве патэльняй.
- Убяры яго, адзаві, яго замкнуць трэба! – крычаў Мундунгус, нахіляясь, калі Крычар зноў замахнуўся патэльняй.
- Крычар, не! – закрычаў Гары.
Тонкія рукі Крычара трэсліся ад цяжару патэльні, але ён моцна трымаў яе.
- Можа быць яшчэ разок, гаспадар? Для пэўнасці.
Рон засмяяўся.
- Ён патрэбен нам у здаровым розуме, Крычар, але калі нам спатрэбяцца асаблівыя меры, мы дадзім яго абе, - сказаў Гары.
- Вялікі дзяуй, гаспадар, - сказаў Крычар з паклонам, ён падышоў і з нянавісцю глядзеў на Мундунгуса сваімі вялікімі бледнымі вачамі.
- Калі ты абчысціў хату ад усіх каштоўнасцей, што змог знайсці, - зноў пачаў Гары, - ты ўзяў рэчы з кухоннага серванта. Там быў медальён, - у роце ў Гары перасохла. Ён адчуваў, што Рон і Герміёна таксама замерлі ў чаканні. – Што ты з ім зрабіў?
- А што? – спытаў Мундунгус. – Ён нешта каштуе?
- Ён, дагэтуль у цябе! – закрычала Герміёна.
- Не, гэта наўрад, - сказаў Рон. – Ён напэўна думае, што змог бы выгандляваць за яго больш грошай.
- Больш? – сказаў Мундунгус. – Ні хрэна… блін… на халяву аддаў, выцыганіла…
- Пра што ты кажаш?
- Я гандляваў у Касым Завулку, а яна да мяне падыходзіць і пытае, ці ёсць у мяне ліцэнзія, каб гандляваць магічнымі артэфактамі. Карга старая. Яна жадала мяне аўтрафаваць, але ён спадабаўся медальёнчык, яна забрала яго, а мяне адпусціла, сказала, што мне пашанцавала.
- Што за жанчына? – спытаў Гары.
- Не ведаю, нейкая цётка з Міністэрства.
Мундунгус трохі падумаў, прыпадняўшы брыво.
- Маленькая такая, на макушке банцік, - Ён нахмурыўся і дадаў. – На жабу падобная.
Гары выпусціў палачку: яна прыляцела Мундунгусу па носе і абрасіла чырвонымі іскрымі яго бровы, якія тут жа загарэліся.
- Акваменці! – закрычала Герміёна, і з яе палачкі выляцеў струмень вады, ад якога Мундунгус захлынуўся.
Гары паглядзеў на Рона і Герміёну і ўбачыў той жа шок, які цяпер быў на яго твару. Шнары на яго руцэ зноў забалелі.

_________________________________________________________________________________________
Категория: Перевод на белорусский | 15.08.07 07:37 | Автор: belpotter | | 0 комментариев

Комментарии:

Книги


Сайт
Ошибка в тексте? Выделите её мышкой!
И нажмите: CTRL+ENTER

Система Orphus


События
2010-2011 :: Выход седьмой игры
18.11.10 :: Выход седьмого фильма (часть I) в Беларуси
19.11.10 :: Выход седьмого фильма (часть I)
15.07.11 :: Выход седьмого фильма (часть II)

Лента

RSS

iGoogle

добавить на Яндекс


Опрос
Итак, шестой фильм - ...
Лучший из всей серии
Хороший, но УА лучше
Хуже не бывает
Не смотрел

[ Результаты · Архив опросов ]


Друзья
Сістэма Orphus
Рейтинг@Mail.ru

Дизайн и содержание сайта(c) Андрей Богач | 2006-2009 belpotter.by | Хостинг от Hoster.by
twitter @belpotter