belpotter.by
BY | RU | PDA | RSS
БелPotter Книги Фильмы Игры Медиа Магазин
Belpotter.by: быть или не быть?
Не оставайтесь равнодушными!
Выскажите свое мнение!

     -?

HPDH: Перевод главы №4

Гары вярнуўся наверх у свой пакой і падыйшоў да акна як раз у той момант, калі машына Дурслей выехала на дарогу. Паміж цётачкай Пятунней і Дадлі, які сядзеў на заднім сядзенні, віднеўся капялюш Дзедалуса. Машына звярнула на права ў самым канцы Цісавай вуліцы і на імгненне ў свеце захаджлага сонца яе вокны ўспыхнулі пунсовым полымем; затым яна схавалася з віду.
Гары падняў клетку з Букляй, свой рюкзак і ў апошні раз акінуў поглядам свой ненатуральна чысты пакой. Затым вярнуўся ў холл. Там, у заснавання лесвіцы, ён паставіў клетку, мятлу і сумку. Дзенны свет хутка загас, і хол, які зараз асвятляўся толькі бляклым падсвечнікам, напоўніўся ценямі. Для Гары было дзіўна стаяць тут у цішыні, усведамляючы, што з мінуты на мінуту ён пакіне гэты дом раз і назаўжды. Даўным-даўно, калі Дурслі з’яжджалі забаўляцца, гадзіны адзіноты былі для яго самымі лепшымі. Прыпыненне толькі для таго каб узяць што-небудзь смачнае з аладзільніка, і ён зноў бег іграць у камп’ютар Дадлі, або глядзеў самыя для яго цікавыя перадачы па тэлевізару. У яго з’явілася смутнае, пустое адчуванне, якое напамінала аб тых часах; яно паходзіла на успамін аб малодшым браце, якога ён страціў.
- Паглядзі ў апоші раз на гэта месца, - сказаў ён Букле, якая ўсё яшчэ сядзела засунуўшы галаву пад крыло. – Мы больш сюды ўжо ніколі не вернемся. Няўжо ты не жадаеш запомніць усё самае лепшае? Ну толькі паглядзі на гэтую палавую тряпку. Што за ўспаміны… Дадлі рыдаў ў яе, калі я выратаваў яго ад Дзяментараў. Аказваецца, ён быў мне за гэта ўдзячны. Ну, няўжо ў гэта можна паверыць? А мінулым летам Дамблдор выйшаў праз тыя дзверы…
Гары на імгненне страціў ход сваіх думак, і Букля нічога не зрабіла, каб дапамагчы яму ўспомніць, а толькі сядзела, хаваючы галаву пад крылом. Гары ўстаў спіной да дзвярэй.
- А тут, Букля, - Гары штуршком адкрыў дзеверы пад лесвіцай. – Тут я раней спаў! Мы тады яшчэ не былі знаёмыя. – Вось гэта да! Я і забыў як тут цесна!
Гары азірнуўся на складзены абутак і парасоны, успамінаючы, як ён прачынаўся кожную раніцу і разглядываў тыльны бок лесвіцы, часцей за ўсё ўпрыгожаную парачкай павукоў. Гэта было яшчэ да таго, як ён пазнаў аб сваёй сапраўднай сутнасці, да того, як ён пазнаў, як загінулі яго бацькі, а таксама да таго, як ён пазнаў прычыну ўсіх дзівацтваў, якія адбываліся з ім. Але Гары ўсё яшчэ памятаў тыя сны, кія пераследвалі яго, асабліва ў тыя дні: смутныя сны, з выбліскамі зялёнага святла, а аднойчы дзядзька Вернан ледзь не разбіў машыну, з-за таго, што Гары ўспомніў пра матацыкл, які лятаў…
Раздаўся раптоўны, аглушальны роў дзесьці паблзу. Гары рэзка выпраміўся і ў той жа момант за дзвярамі раздаўся воплеск. Вымаўляючыся самымі стромкім слоўцамі дзядзькі Вернана, Гары вярнуўся на кухню, заткнуўшы вушы, і выглянуў у акно, якое выходзіць у сад за домам. Цемра, здавалася, злёгку калыхалася, паветра дрыжала. Затым, адзін за іншымпачалі з’яўляцца перад вачамі людзі, якія быццам прыбылі на чароўным ліфце. Першым быў Хагрыд, з шлемам і ў абараняльных акулярах, седзячы на сваім матацыкле з калыскай. Астальныя жа прыбылі хто на чым: у асноўным на мятлах, але парачка прыбыла на шкілетах і чорных крылатых канях.
Адкрыўшы заднія дзверы, Гары панёсся ў самую гушчу натоўпа. Раздаўся агульны крык прывітання, Герміёна абняла яго, Рон папляскаў яго па спіне, а Хагрыд сказаў:
- Як жыццё, Гары? Гатоў пакінуць гэта месца?
- Вядома, - адказаў хлопчык, радуючыся, таму, што яны побач. – Але я не чакаў, што вас будзе так многа!
- Планы змяніліся, - прагыркаў Аластар Грум. Ён трымаў два велізарных мяшка, і яго чарадзейнае вока круцілася на 360 градусаў з галавакружнай хуткасцю. – давайце атулімся дзе-небудзь, перш чым размаўляць.
Гары правёў іх зваротна на кухню, дзе, смяючыся т боўтаючы, яны заварушылі крэсламі, рассяліся на вычышчыныя да бляску цётачкай Пятунней паверхні, абаперліся на яе бездакорныя прыборы; Рон, высокі і цыбаты; Герміёна з яе густымі валасамі, сабранымі ў касу; Фрэд і Джордж, аднолькава усміхаючыся; Біл, жудасна траўміраваны і доўгавалосы; містэр Уізлі, з добрым тварам, лысеючы, з акулярамі, якія крыва сядзелі; "Вар'яцкае вока" Аластар Грум, патрапаны бітвамі, аднаногі, з яго ярка сінім вокам, якое свяцілася; Тонкс, яе кароткія валасы былі яе любімага адцення – ярка ружовага; Люпін, больш сівы, больш напружаны; Флёр, стройная і прыгожая бландынка з доўгімі серабрыстымі валасамі; Кінгслі, лысы і шыракаплечы; Хагрыд, з яго дзікімі валасамі і барадой, стаяў згорбіўшыся, каб не закрануць галавой столь; і Мундунгус Флечэр, маленькі, брудны, з вінаватымі як ў сабакі вачамі, падобнымі на пацеркі, і са зблытанымі валасамі. Сэрца Гары, здавалася, пашыралася і пыламнела пры іх выглядзе. Ён адчуваў сябе любімым усімі імі, нават Мундунгус, якога ён спрабаваў задушыць пры іх апошняй сустрэчы.
- Кінгслі, мне здавалася, ты павінен праглядаць за Прэм’ер Міністрам маглаў? – спытаў Гары праз увесь пакой.
- Ён можа і пацярпець адну ноч без мяне, - сказаў Кінгслі, - Ты важней.
- Гары, адгадай, што гэта? – спытала Тонкс з вяршыні пральнай машынкі і паварушыла перад ім сваёй рукой – на ёй бліскацела кальцо.
- Вы пажаніліся? – Гары не крычаў, перакладаючы погляд з Тонкс на Люпіна.
- Прабач, што мы цябе не паклікалі, усё прайшло вельмі ціха.
- Як выдатна, мае віншаванні.
- Добра, добра, давайце аб гэтым у які-небудзь іншы, болей зручны момант, - гучна прагыркаў Грум, і на кухні запанавала цішыня. Ён паставіў свае мяшкі каля ног і звярнуўся да Гары, - Магчыма Дзедалус ужо сказаў табе, нам прыйшлося адмовіцца ад плану А. Піус Цікнэс кінуў нас і гэта выклікала масу праблем. Ён зрабіў гэта, як злачынец, які уцёк з турмы, каб злучыць гэтую хату з кружанай сеткай, размясціць партключ тут, або аппарыраваць унутры, або знаружы. Усё зроблена ў імя тваёй абароны, толькі бы прадухіліць напад См-Ведаеш-Каго на цябе. Што абсалютна бессэнсоўна, таму што цябе і так удо абараняюць чары тваёй маці. У рэчаіснасці жа ён пазбавіў цябе магчымасці бяспечна выйсці адсюль.
- А другая праблема: ты ўсё яшчю непаўналетні, а такім чынам за табой усё яшчэ сочаць.
- Я не...
- Сачэнне, сачэнне, - нецярпліва прагаварыў Грум, - Магія, выяўляльная магічную актыўнасць, акружае не дасягнулага 17 гадоў, вось як Міністэрства пазнае аб магічных дзеяннях непаўналетняга! Калі ты, або хто-небудзь побач з табой паспрабуе вымавіць загавор, каб выслабаніць цябе адсюль, Цікнэс адразу жа аб гэтым пазнае, а таксама і Пажыральнікі Смерці.
- Мы не можам чакаць, пакуль скончыцца назіранне за табой, таму што ў той момант, калі табе споўніцца 17, ты страціш усю абарону, дадзеную тваёй маці. Карацей кажучы, Піус Цікнэс шчыра думае, што табе лепей і спакайней быць загнаным у кут.
Гары не жадаў, але згадзіўся з невядомым яму Цікнэсам.
- І што жа вы збіраецеся рабіць?
- Мы збіраемся выкарыстаць тыя транспартныя сродкі, якія Назіранне не можа зафіксаваць, таму што пры іх выкарастанні не трэба прамаўляць ніякіх заклёнаў: мётлы, фестралаў і матацыкл Хагрыда.
Гары бачыў недахопы ў гэтым плане, але прамаўчаў і даў вымавіцца Аластару.
- Такім чынам, чары тваёй маці разбурацца пры двух умовах: калі ты дасягнеш паўналецця, або, - Грум абвёў рукой кухню, - ты ніколі больш не назавеш гэтае месца сваёй хатай. Ты, твая цётачка і дзядззька збіраліся разыйсціся сваімі шляхамі сёння ўначы ў поўнай упэўнасці, што вы больш ніколі не будзеце жыць разам зноў, правільна?
Гары кіўнуў.
- Такім чынам, у той момант, калі ты пакінуў бы гэтае месца навекі, разбурыліся бы чары тваёй маці. Лепш зрабіць гэта раней, таму што Самі-Знаеце-Хто жадае заспець цябе знянацку, у той момант, калі табе споўніцца 17.
- Толькі адна перавага ёсць на нашым боку – тое, што Самі-Ведаеце-Хто не ведае, што мы забярэм цябе адсюль сёння. Мы пусцілі па непраўдзіваму следзе Міністэрства: там думаюць, што ты не сыдзш да трыццатага. Аднак, мы маем справу з Самі-Знаеце-Кім, таму мы не можам пакласціся на то, што ён не вылічыць рэальную дату, у яго ёсць парачка Пажыральнікаў Смерці, якія патрулююць нябёсы ў гэтым раёне – на ўсякі выпадак. Таму ў нас ёсць тузін хат, з самай надзейнай абаронай, якую мы маглі стварыць. Яны падобны і могуць быць месцам, дзе бы мы маглі цябе схаваць. Усе яна звязаны з Ордэнам: мая хата, Кінгслі, Моллі, цётачкі Мірабель. Вось так выглядае план у агульных рысах.
- Так, - сказаў Гары, занадта найграна, таму што ўсё яшчэ бачыў велізарную дзіру ў гэтым плане.
- Ты жа паедзеш да бацькоў Тонкс. І як толькі ты туду дабярэшся, мы накладзем на хату чары, якія дазваляюць выкарыстаць Партключ да Нары. Пытанні ёсць?
- Э-э, так, - адказаў Гары, - Магчыма, яны і не ведаюць у якім з 12 абароненых хат я знаходжуся спачатку, але ці не стане гэта відавочным адразу жа, - ён хутка палічыў у розуме, - 14 з нас паляцяць да бацькоў Тонкс?
- А, - сказаў Грум, - Забыўся сказаць самае галоўнае. 14 з нас не паляцяць да бацькоў Тонкс. Будзе 7 Гары Потараў, якія лунаюць у небе сёння ноччу, у кожнага з іх будзе суправаджэнне, і ўсе яны паляцяць да розных хат.
З глыбіні свайго плашча Грум дастаў пляшку з вакасцю, якая нагадвае знешне бруд. Больш нічога не трэба было казаць, Гары зразумеў канец плану адразу жа.
- Не! – сказаў ён гучна, яго голас празвінеў на ўсю кухню, - толькі не так!
- Я сказала ім, што менавіта так ты гэта і ўспрымеш, - сказала Герміёна з ноткамі прымірэння ў голасе.
- Калі Вы думаеце, што я збіраюся дазваляць шасці людзям рызыкаваць сваімі жыццямі!
- … Таму што гэта – першы раз для ўсіх нас? – сказаў Рон
- Ёсць розніца, прыкідвацца быць мной…
- Добра, ні адзін з нас сапраўды не ўяўляе сабе гэта, Гары, - сказаў Фрэд шчыра, - уявіце, пайшло нешта не так, як трэба, і мы бы засталіся на павекі падобныя на пярэстых, худых гнюсаў.
Гары не ўсміхаўся.
- У вас не атрымаецца, калі я не пагаджуся. Вам ж будуць патрэбны мае валасы.
- Выдатна, гэты план праваліўся, - сказаў Джордж, - відавочна, ні ў каго з нас няма магчамасці здабыць твае валасы, пакуль ты не пагодзішся.
- Ага, трынаццаць – супраць аднаго чараўніка, якому нават нельга калдаваць. У нас няма шанцаў. – сказаў Фрэд.
- Смешна, - адказаў Гары, - праўда, вельмі смешна.
- Калі прыйдзецца звярнуцца да сілы, значыць. Так таму і быць, - прагыркаў Грум, яго чарадзейнае вока, якое зараз трохі дрыжала ў вачніцы, упілася ў Гары, - Кожны тут ужо паўналетні, Потар, і яны ўсе гатовыя пайсці на рызык, - Мундунгус паціснуў плечамі, скурчыў кіслую міну. Магічнае вока павярнулася, каб зірнуць на яго з паліцы Грума.
- Давайце больш не будзем спрачацца. Час падціскае. Зараз хлопчык, дай мне некалькі сваіх валасінак.
- Але гэта трызенне, гэта не трэба…
- Не трэба! – прагыркаў Грум, - З Самі-Ведаеце-Кім знадворку і добрая палова Міністэрства на яго боку? Потар, калі нам павязе, ён праглыне падробленую прынаду, і ён плануе напасці трыццатага. Але трэба быць вар’ятам, каб не выставіць пару Пажыральнікаў Смерці, або самому не глядзець у абодва бока, вось што я думаю. Магчыма, у іх няма шансу напасці на цябе або на гэтую хату, пакуль існуюць чары тваёй маці, але яны на гране знікнення, я Пажыральнікі прыблізна ведаюць месцазнаходжанне гэтай хаты. Наш шанец – выкарыстаць прынады. Нават Самі-Знаеце-Хто не можа падзяліць сябе на сем.
Гары злвіў погляд Герміёны і хутка адвёў вочы.
- Такім чынам, Потар, калі вы згодны – вашы валасы.
Гары зірнуў на Рона, які жаласна глядзеў на яго.
- Ну! – гыркнуў Грум.
Пад пільнымі поглядамі навакольных, Гары дацягнуўся да сваёй верхавіны, схапіў пучок валасоў і выдраў яго.
- Малайчына, - сказаў Аластар, падаўшыся наперад выцягваючы затычку з пляшкі з зеллем. – Вось сюды, калі ласка.
Гары кінуў свае валасы ў падобную бруду водкасць. У момант, калі валасы кранулі зелле, яно пачало пеніцца і дыміцца, затым рэзкапасвятлела і стала ярка залатым.
- О-о-о, ты смачней Крэбба і Гойла, Гары, - прагаварыла Герміёна і, ловячы поглядам бровы Рона, якія прыпадымаліся, трохі чырванеючы, працягнула, - О, ну вы мяне разумееце – зелле Гойла падобна па гусце на дамавіка.
- Так, ілжэ-Потары выстройвайцеся тут, калі ласка, - сказаў Грум.
Рон, Герміўна, Фрэд, Джордж і Флёр выстроіліся насупраць зіготкай ракавіны цётачкі Пятунні.
- Мы як двайняты, - сказаў Люпін.
- Вось, - грубіянска працягнуў Хагрыд, і ён падняў Мундунгуса на ўзровень шыі і кінуў яго да ног Флёр.
Яна шматзначна зморшчыла свій носік і ўстала паміж Фрэдам і Джорджам.
- Я салдат, я жадаю быць абаронцам, - сказаў Мандінгус.
- Затыкніце яго, - прагыркаў Грум. – Як я ўжо сказаў вам, вы – бесхрыбетны чарвяк, любыя Пажыральнікі Смерці, з якімі мы сапхнемся, будуць імкнуцца захапіць Потара жывым. А абаронцаў яны заб’юць.
Мандангус не выглядаў асабліва перакананым, але Грум ужо выцягнуў з нетраў свайго плашча тузін яйцападобных шкляначак, наліў туды Адваротнае зелле і раздаў іх.
- Ну тады…
Рон, Герміёна, Фрэд, Джордж, Флёр і Мандангус выпілі. Зелле паразіла іх горла, і яны памяніліся ў твары і пачалі затыхацца. У секунду іх цела пачалі размякчацца і аплываць, як гарачы воск. Мундунгуса выцягнула, Рон, Фрэд і Джордж наадварот – сціскаліся, іх валасы цямнелі, у Герміёны і Флёр правялічыліся аб’ёмы чэрапа.
"Вар'яцкае вока" Аластар Грум вельмі бесклапотна прыслабіў завязкі мяшкоў, якія ён прынёс з сабой. І калі ён разагнуўся, перад ім ужо стаяла шэсць Гары Потараў.
Фрэд і Джордж, звярнуўшыся сябар да сябра, выклікнулі ў адзін голас: - Ваў! Мы аднолькавыя!
- А ты ведаеш, мне, здаецца, што я выглядаю лепш чым ты! – прагаварыў Фрэд, вывучаючы сваё адлюстраванне ў чайніку.
- Вось яшчэ! – сказала Флёр, вывучаючы сваё адлюстраванне ў дзверцах мікравалновай печы. – Біл, не глядзі на мяне так, я жа клон!
- Так, гэтая адзежа трохі вялікая, тут ёсць малодшы памер, - сказаў Грум, вывучаючы першы мяшок, - обо наадварот. Не забудзьцеся апрануць ачкі, таксама як раз шэсць штук у кішэні. І калі вы апранецеся, увесь свій багаж вы возьмеце ў іншым мяшку.
Сапраўдны Гары думаў, што гэта самае дзіўнае з убачанага ім раней, хоць ён бачыў нямала дзіўных рэчаў. Ён глядзеў, як шэсць яго копій рыліся ў мяшках, дастаючы адзежу, апранаючы ачкі і прыбіраючы свае рэчы. Ён жадаў іх папытаць выявіць хоць трохі павагі да яго прыватнага жыцця, да яго цела, бо яны пачалі распранацца, нікога не саромеючыся і вывучаючы яго цела, як сваё.
- Я ведаў, што Джыні хлусіла пра татуіроўку, - сказаў Рон, гледзячы на свае голыя грудзі.
- Гары, у цябе сапраўды жудасны зрок, - адзначыла Герміёна, адразу, як толькі апранула акуляры.
Апрануўшыся, ілжэ-Гары выцягнулі з другога мяшка заплечнікі і клеткі з белымі совамі.
- Выдатна, - сказаў Грум, аглядаючы сем апранутых, у акулярах, загружаных багажом Гары. – Такім чынам, пары наступныя: Мундунгус ляціць са мной на мятле…
- Чаму гэта я з вамі? – выклікнуў Гары, які стаяў бліжэй усіх да ўваходных дзвярэй.
- Таму што толькі за табой патрэбна вока ды вока! – і чарадзейнае вока намёртва спынілася на Мандангусе. Затым ён працягнуў: - Артур і Фрэд…
- Я – Джордж, - сказаў блізнюк, на якога паказаў Грум. – Няўжо вы не можаце адрозніць нас, калі мы Гары?
- Выбач Джордж…
- Да я жартую, на самай справе я – Фрэд…
- Даволі валяць дурня! – прагыркаў Грум. – Далей – Джордж або Фрэд хто з вас, чорт пабяры, - з Ремусам. Міс Дэлакур…
- Я вазьму Флёр на фестрала, - сказаў Біл. – Яна не ў захапленні ад мёцел.
Флёр падышла і ўстала да яго, пасылаючы яму адданы погляд, які Гары спадзяваўся больш ніколі не з’явіцца на яго твары.
- Міс Грэнжэр з Кінгслі, зноў фестрал…
Герміёна выглядала ўпэўненай, паколькі яна ўсміхнулася Кінгслі. Для Гары не было сакрэтам, што Герміёна не вельмі добра кіруе мятлой.
- Гэта азначае, што мы з табой Рон, - радасна выпаліла Тонкс, пастукваючы кружкай па дрэве на якім калыхалася. Рон не быў гэтак жа задаволены як і Герміёна.
- Ну а ты са мной, Гары. Так? – спытаў Хагрыд, трохі ўсхвалявана. – Мы на матацыкле. Ці разумееш, мятлы і фестралы не ватрымоўваюць маю вагу. Не так ужо і шмат народа ездзіла са мной, таму ты сядзеш у брычку.
- Як выдатна. – сказаў Гары не зусім праўдзіва.
- Мы лічым, што Пажыральнікі Смерці чакаюць, што ты паляціш на мятле, - растлумачыў Грум, які быццам ведаў, што адчувае Гары. – У Снэгга было досыць часу, каб распавесці ім усё, што ён ведаў. Так што калі мы раптам натыкнемся на Пажыральнікаў яны, спадзяюся, абяруць таго Гары, які будзе на мятле. Нарэшце ўсё. – ён працягнуў, звязваючы мяшок з рэчамі лжэ-Потараў і падыходзячы да дзвярэй. – Даю яшчэ тры хвіліны, да таго як мы паляцім. Няма сэнсу зачыняць заднія дзверы – гэта не спыніць Пажыральнікаў Смерці, калі яны прыйдуць. Наперад…
Гары падняў адразу заплечнік, пошуг, і клетку з Букляй і паспяшаўся за астатнімі ў цемру саду.
Са ўсіх бакоў мётлы скакалі ў рукі; Герміёна, з дапамогай Кінгслі ўжо залязала на вялікага чорнага фестрала, Флёр – на іншага, з дапамогай Біла. Хагрыд ужо стаяў напагатове побач са сваім матацыклам, апрануўшы ахоўныя акуляры.
- Гэта што? Матацыкл Сірыуса?
- Ён самы, - адказаў Хагрыд, радасна гледзячы ўніз на Гары, - І ў апошні раз ён быў на ім, Гары, я бы мог кіраваць ім адной рукой!
Гары адчуваў сябе абражаным, паколькі сеў ў брычку, ён стаў на парадак ніжэй. Рон усміхнуўся гэтаму, бо Гары нагадаў яму дзіцяці. Гары паклаў у ногі свій заплечнік і венік, а клетку заціснуў паміж каленамі. Яму было жудасна няёмка.
- Артур трохі палепшыў яго, - сказаў Хагрыд, не звяртаючы ні мізэрнай увагі на дыскамфорт Гары. Сам жа ён сеў на матацыкл, які пачаў рыпаць і на цалю пагрузіўся ў грунт. – У яго ёсць зараз пара сакрэтаў. Гэта ўсе мае ідэі, - ён паказаў тоўстым пальцам на фіялетавую кнопачку ў спідометра.
- Калі ласка, Хагрыд, будзь асцярожны, - папрасіў містэр Уізлі, які стаяў побач з імі, трымаючы сваю мятлу, - Я ўсё яшчэ не ўпэўнены, што можно, і наогул гэта можна ўжываць толькі ў самых эксараных сітуацыях.
- Ну і выдатна, тады, - прагаварыў Грум. – Усе на зыходныя пазіцыі, калі ласка. Я жадаю, каб мы пакінулі гэтае месца адначасова, а то ўвесь сэнс нашай дыверсіі абваліцца.
Усе кіўнулі.
- Трымайся мацней, Рон, - сказала Тонкс. І Гары бачыў, як Рон кінуў на Люпіна вінаваты погляд, перш чым абняць яе за талію. Хагрыд завёў матацыкл, ён зароў, як дракон і завібрыраваў.
- Поспеха ўсім, - пажадаў Грум. – Убачымся праз гадзіну ў Нары. На лік тры. Раз… Два… ТРЫ!
Раздаўся аглушальны шум матацыкла, і Гары адчуў, што брычка дала непрыемны нахіл. Яны вельмі хутка паднімаліся ў паветра, яго вока заслязілася, валасы хвасталі па твару. Вакол яго таксама ўзляталі мётлы, доўгі чорны хвост фестрала прамільгнуў побач. Яго ногі, яеія трымалі клетку і на якіх ляжаў заплечнік, спухлі і пачалі зацфкаць. Яму было так дурна, што ён амаль забыў у апошні раз зірнуць на хату нумар чатыра па Цісавай вуліцы. А калі ён зірнуў уніз, то не змог разабраць, якая з хат яго.
Раптам, адкуль не вазьміся яны былі акружаны. І затым, прынамсі трыццаць закрытых фігур, якія завіслі ў паветры, сфарміравалі шырокі круг, у сярэдзіне якога падняліся ялены Ордэна.
Крыкі, полымя зялёнага святла паўсюль: Хагрыд даў газу, і матацыкл перавярнуўся. Гары страціў пачуццё адчування прасторы. Ліхтары над ім, крыкі вакол яго, сам ён чапляецца за брычку – адзінае выратаванне. Усе яго рэчы пачалі слізгаць з пад ног:
- Не! НА ДАПАМОГУ!
Мятлу загруціла таксама, але ў яго хапіла сіл утрымаць шлейкі заплечніка і клетку за самую верхавіну, і як раз матацыкл перавярнула зваротна. Секунда палягчэння – і зноў вакол заблішчалі выбліскі зялёнага святла. Сава звалілася на дно клеткі.
- Не! НЕ!
Матацыкл пасоваўся наперад. Гары кінуў погляд на Пажыралінікаў Смерці, якія раступаліся перад матацыклам Хагрыда.
- Букля! Букля…
Але сава ляжала нерухома на дне сваёй клеткі. Ён не мог прыняць гэта, і яго трывога за іншых была найважнейшай. Ён паглядзеў праз плячо і ўбачыў масу людзей, выбліскі зялёнага святла, дзве пары людзей на мётлах, якія ўзляталі прэч на адлегласць, але ён не бачыў хто гэта быў:
- Хагрыд, мы павінны вярнуцца, мы павінны вярнуцца! – ён вапіў, імкнучыся перакрычаць роў матора, спрабуючы чараваць над клеткай з Букляй, не жадаючы прымаць відавочнае, што яна мёртвая. – Хагрыд, АБЯРНІСЯ ЖА!!!
- Маё заданне – даставіць цябе ў бяспецы да пункта прызначэння, Гары! – прароў Хагрыд, і адкрыў засланку.
- Спыніся! СПЫНІСЯ! – крычаў Гары, але як толькі ён азірнуўся назад, два зялёных шара праляцелі міма яго левага вуха: чатыра Пажыральніка Смерці аддзяліліся ад круга і пачалі пераследаваць іх, цэлячыся ў шырокую спіну Хагрыда. Хагрыд адхінуўся, але Пажыральнікі Смерці не адставалі ад матацыкла, пасылаючы ўсё больш заклёнаў у іх бок. А гАры не мог нагнуцца ў брычку настолькі, каб пазбягаць іх. Выгінаючыся, ён крычаў: - Ступефай! – і чырвоны ахоўны шар выляцеў з яго палачкі, расчышчаючы прамежак паміж Пажыральнікамі Смерці, паколькі яны разляцеліся ў розныя бакі, каб пазбегнуць траплення.
- Трымайся, Гары, зрабі гэта для іх! – усё крычаў Хагрыд, і Гары паглядзеў на верх як раз своечасова, каб убачыць, што Хагрыд націскае тоўстым пальцам зялёную кнопку побач з датчыкам паліва.
Сцяна, магутная чорная сцяна вырвалася з выхлапной трубы. Выцягнуўшы шыю, Гары бачыў, што яна пашырылася і заняла ўвесь паветраны абшар. Трое з Пажыральнікаў Смерці адхіліліся, але чацвёртаму не павезла: ён знік з выгляду, а затым каменем паляцеў уніз, яго мятла разляцелася на кавалачкі. Адзін з яго таварышаў паспрабаваў яго выратаваць, але яго паглынула цемра, а Хагрыд прыхіліўся да руля і дадаў газу.
Больш недаравальныя заклёны не ляцелі ў галаву Гары ад двух пакінутых у цэласці палачак Пажыральнікаў Смерці: яны цэліліся ў Хагрыда. Гары адбіваўся далёкімі Ашаламляльнымі заклёнамі: чырвоныя і зялёныя шары сутыкаліся ў паветры і разляталіся сотнямі іскраў. Гары з жахам глядзеў на гэты феерверк і думаў, што маглы ў нізе нават не могут уяўляць, што зараз адбываецца:
- Вось, што мы зробім зараз, Гары, трымайся, - прагукаў Хагрыд і ткнуў па другой кнопцы.
Гэтым разам з выхлапной трубы выляцела вялікая сетка, але Пажыральнік Смерці быў да гэтага гатоў. Ён не толькі увярцеўся, ды яшчэ і таварашаў выратаваў. Пасля гэтага ганенне працягнулася з новай сілай.
- Зараз стане яшчэ цяжэй трымацца, Гары! – працягваў крычаць Хагрыд, і Гары ўбачыў, што ён цягнецца да чырвонай кнопеі на спідометры.
- З беспамылкавым ровам з выхлапной трубы выляцела полымя драконавага агню, распаленага да бяла, а матацыкл рэзка ірвануў наперад. Гары ўбачыў, што праследавальнікі зніклі з поля зроку, але ў той жа час ён зразуіеў, што стан матацыкла безнадзейнае – ён трашчаў па швах.
- Усё нармальна, Гары! – прагукаў Хагрыд, скідаючы хуткасць. Нікто іх не пераследваў больш, але брычку пачало люта круціць у віхары створаным матацыклам.
- Я жа на ім, Гары, не хвалюйся! - лямантаваў Хагрыд, а з кішэні свайго жылета ён дастаў ружовы у кветачку парасонік.
- Хагрыд! Не! Дазволь мне!
- РЕПАРО!
Аглушальны ўдар, і брычка канчаткова адляцела ад матацыкла. Гары ляцеў наперад, зохоплены палётам матацыкла, у той час як брычка імкліва падала ўніз.
У адчай Гары паказаў палачкай на брычку і прагукаў: - Вінгардыум Левіоса!
Брычка прыскокнула, як мячык, не кіраваная, алее ўсё жа парыла. Але ў яго была толькі секунда прадышкі, бо тры фігуры пажыральнікаў Смерці набліжаліся да яго.
- Ужо іду, Гары! – прагукаў Хагрыд аднекуль з цемры, але Гары адчуваў, што брычка пачала падаць зноў. Прыхіліўшыся на колькі мог, ён навёў чарадзейную палачку на тры надыходзячыя фігуры і залямантаваў: - Імпедымента!
Заклён паразіў сярэдняга Пажыральніка Смерці дакладна ў грудзі і на імгненне ён завіс у паветры, раскінуўшы рукі, нібы стукнуўся аб нябачны бар’ер. Адзін з яго таварыўаў ледзь было не сапхнуўся з ім.
Брычка пачала падаць яшчэ хутчэй, заклёны праляталі блізка ад галавы гары, хвацца яму было недзе, бо калі ён спрабаваў атуліцца ў брычке, то балюча біўся зубамі аб яе бок, выбіўшы пры гэтым адзін.
- Я іду, Гары, я іду!!!
Велізарная рука схапіла Гары за каўнер і выцягнула з брычкі, якая рэзка пачала падаць. Гары выцягнуў за сабой заплечнік. А калі ён апынуўся на матацыкле, атрымалася, што яны з Хагрыдам сядзяць спіна да спіны. Пажыральнікі адсталі, і Гары выціраючы кроў з вуснаў, спакойна накіраваў палачку на брычку і пракрычаў: - Канфрінга!
Ён адчуваў усім нутром пакітлівы боль Буклі, таму што брычка падарвалася, а разам з ёй і Пажыральнік Смерці і яго мятла. Другога адкінула назад і ён знік.
- Гары, мне так шкада, мне так шкада, - енчыў Хагрыд, - Мне не трэба было спрабаваць паправляць яе самому, у мяне ж няма вопыту!
- Гэта не праблема, толькі працягвай ляцець, - прагукаў Гары, паколькі яшчэ два Пажыральніка Смерці з’явіліся з цемры і пачалі набліжацца.
Паколькі зноў пачалі сыпацца заклёны, Хагрыду прыйшлося адхінуцца і рабіць зігзагі. Ён не мог выкарыстаць кнопку драконавага агню яшчэ раз з-за Гары, які сядзеў для гэтага на занадта небяспечным месцы. Гары пасылаў Ашаламляльны заклён, стрымліваючы ворагаў. Ён пасылаў і іншыя заклёны ў іх. Адзін з Пажыральнікаў Смерці смог ухіліцца, але інше не. Гары бачыў, як чырвонае полымя слізганула па чорным каптуры, і Гары ўбачыў ненатуральна белы твар Стэнлі Шунпайка – Стэна.
- Экспеліармус! – пракрычаў Гары.
- Гэта ён, гэта ён, ён сапраўдны!
Крык Пажыральнікаў Смерці даносіўся да Гары нават скрозь шуі матора. Але ў наступны момант абодва праследавальніка адсталі і зніклі з выгляду.
- Гары, што адбываецца? – пророў Хагрыд. – Куды гэта яны?
- Не ведаю!
Але Гары было страшна: памерлы Пажыральнік Смерці крычаў: “Ён сапраўдны!” – як жа ён пазнаў? Гары азірнуўся і ўбачыў вакол толькі пустую цемру і адчуў пагрозу. Дзе гэта яы?
- Хагрыд, давай яшчэ раз полымя дракона. Трэба выбірацца адсюль!
- Тады трымайся мацней, Гары!
Зноў аглушальны роў, зноў бела-сіняе полымя з выхлапной трубы. Гары адчуў, што саслізгвае. Хагрыд пазіраў на Гары, дапамагаючы яму па меры магчымасці.
- Я думаю, мы адарваліся! Я думаю, мы зрабілі гэта!
Але Гары не быў упэўнены. Страх скоўваў яго, калі ён аглядаўся па баках, ён быў упэўнены, што хтосьці з’явіцца… Навошта яны звярнулі назад? У аднаго з іх нават была чарадзейная палачка… Гэта ён… Ён – сапраўдны… Яны гэта сказалі адразу жа пасля таго, як ён паспрабаваў раззброіць Стэна…
- Мы амаль на месцы, Гары, мы амаль гэта зрабілі!!! – цешыўся Хагрыд.
Гары адчуў, што матацыкл знізіўся, хоць агні ўнізе яшчэ былі маленькімі, як зоркі.
Шнар пачало нясцерпна паліць. Пажыральніка Смерці з’явіліся з двух бакоў адначасова. Пара Смяротных заклёнаў праляцела недалёка ад галавы Гары.
Затым Гары ўбачыў яго. Валан дэ морт ляцеў падобна дыму на ветры, без мятлы або фестрала, каб трымацца ў паветры. Яго змяінападобны твар, мігатлівы з цемры, яго белыя пальцы, якія зноў сціскалі чарадзейную палачку.
Хагрыд выдаў крык страху і сышоў у крутое піке. Чапляючыся за жыцце, Гары паслаў ў паветра Ашаламляльныя заклёны, якія ляцелі наўздагад. Яны разляталіся сотнямі іскраў. Гары ведаў, што Ён усё яшчэ тут.
Зялёныя іскры зашпуляліся вакол іх зноў. Гары не ведаў, куды пасылаць заклёны – увер або ўніз. Шнар усё яшчэ пяліла. Ён чакаў смерці ў любую хвіліну. Ён убачыў фігуру на мятле, убачыў як яна падняла руку…
- НЕ!
З крыкам Хагрыд пераскочыў намятлу Пажыральніка Смерці. Гары бачыў, як яны падаюць, таму што мятла не мода вытрымаць такую вагу.
Трымаючыся за матацыкл толькі каленамі, Гары чуў крык Валан дэ морта: - Мой!
Усё было кончана. Ён не мог ні бачыць, ні чуць дзе Валан дэ морт. Ён кінуў погляд на іншага Пажыральніка Смерці і пачуў: - Авада…
З-за болі, Гары прышлося зачыніць вочы, і яго палачка пачала дзейнічаць самастойна. Ён адчуў магутнае прыцягненне, як ад вялікага магніта, яркае залатое святло праз паўзаплюшчаныя векі, чуў трэск і крык лютасці. Пакінуты Пажыральнік Смерці вапіў, крычаў ад болю Валан дэ морт: - НЕ! – Гары ачуўся побач з кнопкай драконавага агню і што ёсць мочы стукнуў па ён. Рэзкае паскарэнне і матацыкл вельмі хутка паляцеў уніз, да зямлі.
- Хагрыд! – зваў Гары, трымаючы мілы сэрцу волата матацыкл. – Акцыо, Хагрыд!
Матацыкл паскорыўся. Твар Гары быў на ўзроўні руля. Таму ён мог бачыць толькі асобнія агні, якія праляталі ўсё бліжэй. А ззаду яго быў іншы крык: - Ваша палачка, Селвін, дайце мне вашу палачку!
Ён адчуў Цёмнага Лорда, перш чым убачыў яго. Паглядзеўшы ў бок, ён убачыў чырвоныя вочы і падумаў, што гэта будзе апошняе, што ён убачыць, таму што Валан дэ морт рыхтаваўся да нападу.
А затым Валан дэ морт знік. Гары паглядзеў уніз і ўбачыў Хагрыда, распластанага па зямлі выразна перад ім. Ён з сілай націснуў на тормазы, каб не наехаць на Хагрыда, але з-за гэтага ён паляцеў у грузны вадаём.

_________________________________________________________________________________________
Категория: Перевод на белорусский | 25.07.07 07:50 | Автор: belpotter | | 0 комментариев

Комментарии:

Книги


Сайт
Ошибка в тексте? Выделите её мышкой!
И нажмите: CTRL+ENTER

Система Orphus


События
2010-2011 :: Выход седьмой игры
18.11.10 :: Выход седьмого фильма (часть I) в Беларуси
19.11.10 :: Выход седьмого фильма (часть I)
15.07.11 :: Выход седьмого фильма (часть II)

Лента

RSS

iGoogle

добавить на Яндекс


Опрос
Итак, шестой фильм - ...
Лучший из всей серии
Хороший, но УА лучше
Хуже не бывает
Не смотрел

[ Результаты · Архив опросов ]


Друзья
Сістэма Orphus
Рейтинг@Mail.ru

Дизайн и содержание сайта(c) Андрей Богач | 2006-2009 belpotter.by | Хостинг от Hoster.by
twitter @belpotter